و ادعاكنندهء بر تو اينكه اگر او در آنچه بر عليه تو ادعا مىكند حق باشد خودت بر عليه خويش شاهد بوده و او را ستم نكرده و حقش را اداء كنى ، و اگر آنچه ادعا مىكند باطل باشد با او رفاقت كرده و نسبت به امرش غير از ملايمت چيزى انجام ندهى و نسبت به كارش خدا را به خشم نياورى ، و لا قوة الا بالله . و اما حق كسى كه بر عليه او ادعا دارى اين است كه اگر در ادعايت به حق هستى در گفتگويت نيكوئى و زيبائى به كار برى و حق او را انكار نكنى ، و اگر در ادعايت باطل هستى خدا را بپرهيزى و بسويش توبه پيش آرى و ادعايت را ترك كنى . و اما حق مشورت خواهنده اين است كه اگر براى او نظر درستى ميدانى به آن دعوت كنى و اگر نميدانى او را به آنكه مىداند هدايت نمائى . و اما حق مشورت دهنده بر تو اين است كه او را در آن چه با نظر تو موافق نباشد متهم نكنى و اگر موافق باشد او را نصيحت كنى و بايد كه روش تو با او به نرمى و مهربانى باشد و اما حق اندرز و نصيحت خواهنده اين است كه او را نصيحت كنى و بايد كه روش تو با او به نرمى و مهربانى باشد . و حق ناصح و پند دهنده اين است كه بال ( جانت ) را به نرمى براى او بگشائى و شنوائيت را برايش بسپارى اگر در گفتارش درستى و صواب بود خدا را سپاس كنى ، و اگر گفتارش بر خلاف بود رحمت برايش خواسته و متهمش نكنى و بدانى كه خطا كرده است و او را به اين